1. If you work hard, and become successful, it does not necessarily mean you are successful because you worked hard, just as if you are tall with long hair it doesn’t mean you would be a midget if you were bald.2. “Fortune” is a word for having a lot of money and for having a lot of luck, but that does not mean the word has two definitions.3. Money is like a child—rarely unaccompanied. When it disappears, look to those who were supposed to be keeping an eye on it while you were at the grocery store. You might also look for someone who has a lot of extra children sitting around, with long, suspicious explanations for how they got there.4. People who say money doesn’t matter are like people who say cake doesn’t matter—it’s probably because they’ve already had a few slices.5. There may not be a reason to share your cake. It is, after all, yours. You probably baked it yourself, in an oven of your own construction with ingredients you harvested yourself. It may be possible to keep your entire cake while explaining to any nearby hungry people just how reasonable you are.6. Nobody wants to fall into a safety net, because it means the structure in which they’ve been living is in a state of collapse and they have no choice but to tumble downwards. However, it beats the alternative.7. Someone feeling wronged is like someone feeling thirsty. Don’t tell them they aren’t. Sit with them and have a drink.8. Don’t ask yourself if something is fair. Ask someone else—a stranger in the street, for example.9. People gathering in the streets feeling wronged tend to be loud, as it is difficult to make oneself heard on the other side of an impressive edifice.10. It is not always the job of people shouting outside impressive buildings to solve problems. It is often the job of the people inside, who have paper, pens, desks, and an impressive view.11. Historically, a story about people inside impressive buildings ignoring or even taunting people standing outside shouting at them turns out to be a story with an unhappy ending.12. If you have a large crowd shouting outside your building, there might not be room for a safety net if you’re the one tumbling down when it collapses.13. 99 percent is a very large percentage. For instance, easily 99 percent of people want a roof over their heads, food on their tables, and the occasional slice of cake for dessert. Surely an arrangement can be made with that niggling 1 percent who disagree.
I slept at my boyfriend’s house every night for the first two years we dated, but I didn’t move a single piece of my clothing, a single sock or pair of underwear, over to his place. Which meant I would wear the same clothes for many days, until I found a moment to go back to my squalid little cave, a few blocks away. After I changed into clean clothes I’d walk around in a trance, mesmerized by this time capsule of my life before him. Everything was just as I’d left it. Certain lotions and shampoos had separated into waxy layers, but in the bathroom drawer there were still the extra-extra-large condoms from the previous boyfriend, with whom intercourse had been painful. I had thrown away some foods, but the nonperishables, the great northern beans and the cinnamon and the rice, all waited for the day when I would remember who I really was, a woman alone, and come home and soak some beans. When I finally put my clothes in black plastic bags and drove them over to his house, it was with a sort of daredevil spirit—the same way I had cut off all my hair in high school, or dropped out of college. It was impetuous, sure to end in disaster, but fuck it.
I’ve now lived in the boyfriend’s house for four years (not including the two years I lived there without my clothes), and we’re married, so I’ve come to think of it as my house. Almost. I still pay rent on the little cave and almost everything I own is still there, just as it was. I only threw out the extra-extra-large condoms last month, after trying hard to think of a scenario in which I could safely give them to a large-penised homeless person. I kept the house because the rent is cheap and I write there; it’s become my office. And the great northern beans, the cinnamon, and the rice keep the light on for me, should anything go horribly wrong, or should I come to my senses and reclaim my position as the most alone person who ever existed.
Miranda July, It Chooses You
ATTEMPTED FAX COVER SHEET
From: David WallaceTo: Joel Lovell, Harper's [redacted] (Office [redacted])
This is pretty much the best I can do, I think. I feel shitty sticking a lot of what you wanted in FN’s, but I didn’t see any work to work it into the main text w/o having to rewrite whole ¶s and throw the thing’s Styrofoamish weight off.
The deal is this. You’re welcome to this for READINGS if you wish. What I’d ask is that you (or Ms. Rosenbush, whom I respect but fear) not copyedit this like a freshman essay. Idiosyncracies of ital, punctuation, and syntax ("stuff," "lightbulb" as one word, "i.e."/"e.g." without commas after, the colon 4 words after ellipses at the end, etc.) need to be stetted. (A big reason for this is that I want to preserve an oralish, out-loud feel to the remarks so as to protect me from people’s ire at stuff that isn’t expanded on more; for you, the big reason is that I’m not especially psyched to have this run at all, much less to take a blue-skyed 75-degree afternoon futzing with it to bring it into line with your specs, and you should feel obliged and borderline guilty, and I will find a way to harm you or cause you suffering* if you fuck with the mechanics of this piece.)
Let Me Know,Dave Wallace
* (It may take years for the oportunity to arise. I’m very patient. Think of me as a spider with a phenomenal emotional memory. Ask Charis.)
7 κρα:
Καλά, άντεξες να διαβάσεις το Legend of a Suicide; Ρησπέκτ! εξίσου ψυχοβγαλτικά συναισθήματα μου είχε βγάλει μόνο ο Lars fon Trier με το χορεύοντας στο σκοτάδι..
Εμ... Ναι, άντεξα, κι όχι μόνο άντεξα, αλλά γούσταρα κιόλας [*]. Γιατρέ, θα ζήσω;
[*] Αναμενόμενο, γνωστό ψυχάκι γαρ.
Να το κοιτάξεις πάντως, μην το αφήσεις έτσι, η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία να ξέρεις... :-Ρ
Πιστεύω πάντως οτι το Caribou Island δεν ήταν καλύτερο βιβλίο, αν και πολύ καλό. Έχω την αίσθηση οτι έχει πέσει μια υπερτίμηση του μαν, εξαιτίας του θέματός του, το οποίο χτυπάει φλέβα στην κουλτούρα της θυματοποίησης των ΗΠΑ. Αντίστοιχο φαινόμενο με τον Ουελμπέκ μου μυρίζει εδώ, αλλά η ιστορία θα κρίνει.
Παρεμπιπτόντως, το The Ask του Sam Lipsyte είναι έπος!
Τόσα χρόνια το κοιτάζω και γιατρειά δεν βρίσκεται, άσε. :ο) Το Caribou Island είναι στη (μεγάλη) λίστα με τα επόμενα για διάβασμα, προηγούνται άλλα.
The Ask: εξήγησέ μου τότε σε παρακαλώ. Εγώ, όπως είχα γράψει παλιότερα, δεν μπόρεσα να το εκτιμήσω, το βαρέθηκα κιόλας πολύ, οπότε ξεδιάλυνέ μου το μυστήριο γιατί η γιορς τρούλι δεν. Έχω κατεβάσει το The Subject Steve για να αποκτήσω μια καλύτερη εικόνα του συγγραφέα, αλλά με βάση το άλλο δεν ορέγομαι και πολύ να το ξεκινήσω.
Οπως όλη η κωμωδία, έτσι και το ask χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο κοινωνικό πλαίσιο σα φόντο. Είναι δηλαδή αρκετά περιορισμένης στόχευσης. Εμένα μου φαίνεται αστείο και καίριο διότι για καιρό δούλευα σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο, οπότε μπορώ ίσως να καταλάβω την αγανάκτηση του αφηγητή. Προχτές το διάβαζα στο μετρό και χασκογέλαγα μονάχος μου σα χαζό. Τα αστεία του είναι πραγματικά καλοδουλεμένα, εμένα μου φαίνεται πως το όλο βιβλίο είναι ένα πολυ μακρύ stand up routine. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο του βιβλίου είναι πως δεν αποτελεί μια μηδενιστική κωμωδία, δεν υιοθετεί αυτήν την απόλυτα σιχαμερή στάση του "αποστασιοποιημένου παρατηρητή", αλλά μια πιο μετριοπαθή στάση που είναι αριστουργηματικά σταθερή κατά μήκος του βιβλίου. Με λίγα λόγια, το δέχομαι πως δεν είναι ένα βιβλίο που θα σου αλλάξει τη ζωή, από την άλλη κατανοώ τις κριτικές, γιατί καιρός ήταν να βγει η κωμωδία από τις διάφορες περιπέτειες που είχε περάσει τις τελευταίες δεκαετίες και να αποθεωθεί ως ρεύμα per se. Νομίζω πως το ask κάνει για αυτό το είδος γραφής ότι έκανε το the office για την τηλεοπτική κωμωδία. Επιχειρεί να περιγράψει πράγματα και καταστάσεις που είναι πολύ meta- αλλά χωρίς να καταφεύγει σε μετα-αφηγηματικούς πειραματισμούς.
-Αυτά προς υπεράσπιση του βιβλίου, κύριε πρόεδρε.
-Το λόγο έχει η πολιτική αγωγή. Μ., έχετε να προσθέσετε κάτι;
Default δικό σου; Διότι κάποιοι από μας αναμένουν την 6η δόση του δανείου από εταίρους και κάποιοι άλλοι την 3η δόση του Φράνζεν από εσάς.
@simeonvatalos: Ξαναματαλέω ότι δεν είμαι η κατάλληλη αναγνώστρια κωμικών μυθιστορημάτων - μάλλον κάτι άσχημο συνέβη κάποτε στο χιούμορ μου κι ακόμα να το ξεπεράσει; Χασκογελάω σα χαζό με Λένο Χρηστίδη και Πέρσιβαλ Έβερετ, άλλους δεν θυμάμαι τώρα (στάνταρ θα υπάρχουν -μου τους κρύβει το δαιμόνιο αλτσχάιμερ μου-, αλλά κανένας δεν με ρίχνει κάτω από τα γέλια όπως αυτοί οι δύο νομίζω - α! είχα γελάσει πολύ και με τον Άλεξ στο Everything is Illuminated του Φόερ, αλλά, ας πούμε, οι κωμικές πτυχές που εντόπισαν άλλοι στο The Brooklyn Follies του Όστερ μου διέφυγαν σχεδόν ολοκληρωτικά, τέλος πάντων όμως μην προσπαθώ τώρα σαββατιάτικα να θυμηθώ κι άλλα, έχω και δέκατα οπότε ζορίζομαι).
Έχει περάσει κάμποσος καιρός από όταν διάβασα το The Ask και δεν μπορώ να πω ότι μου έχει μείνει κάτι. Ο λόγος που θέλω να διαβάσω κάτι δικό του ακόμα -νομίζω ότι το είχα γράψει κιόλας- είναι ότι δεν μου φάνηκε κακός, ίσως απλώς το συγκεκριμένο να μην δούλεψε στην περίπτωσή μου - άι ντοντ νόου. (Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχω δουλέψει σε αγγλικό πανεπιστήμιο :P) Eυχαριστώ πολύ για το αναλυτικότατο σχόλιο, άι απρισιέιτ ιτ. Έτσι όπως τα λες, βγαίνει ένα νόημα. Εγώ πάλι θα συνεχίσω να το θεωρώ μάλλον μέτριο, γνωστή στρίντζω γαρ. Εκτός κι αν κάποτε αποφασίσω να του ρίξω μια δεύτερη ανάγνωση και πιάσω το αστείο, επιτέλους. :ο)
@Ανώνυμε: (Να ξαναματαπαρακαλέσω, αν γίνεται, έστω ένα αρχικό, ένα μαραμένη παπαρούνα ως υπογραφή, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή αυτό το ανώνυμος λίγο με τρομάζει και λίγο με μπερδεύει, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος ανώνυμος είναι ποιος. Ευχαριστώ και συγνώμη.) Έχεις δίκιο, προέκυψαν διάφορα, άλλα βαρετά, άλλα όχι, και το ντραφτ της 3ης δόσης έχει μείνει χωρίς τις τελικές διορθώσεις του, άρα και μη δημοσιεύσιμο. Σκέφτομαι να ζητήσω δημοψήφισμα αν θέλετε 3η δόση ή όχι. :P Αλλά επειδή του αλλουνού που ζήτησε δημοψήφισμα του βγήκε ξινή η πρωτοβουλία, μάλλον θα αφήσω την ιδέα στα χαρτιά και θα προσπαθήσω να κάνω τις τελικές διορθώσεις. Αναμείνατε στον ρίντερ σας. :-)
Δημοσίευση σχολίου