Bossypants

Ένα από τα ωραία πράγματα που έκανα όσο είχα ξεχάσει αυτό εδώ το μπλογκ ήταν να βλέπω 30 Rock με τον καλό μου. Γενικώς δεν είμαι τόσο των σειρών, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή ξεχνάω, πράγμα που καθιστά αδύνατο (ή καθιστούσε αδύνατο, στην προ ίντερνετ εποχή) να καθίσω συγκεκριμένη ώρα και συγκεκριμένη μέρα για να παρακολουθήσω οτιδήποτε. (Είναι κι ένας από τους λόγους που προτιμώ να διαβάζω βιβλία σε όσο λιγότερες καθισιές γίνεται, επειδή αν δεν το κάνω, το πιθανότερο είναι ότι θα ξεχάσω ότι ξεκίνησα, κάποτε, να διαβάζω εκείνο το βιβλίο, πολύ περισσότερο θα ξεχάσω τι στο διάολο έλεγε το βιβλίο και ποιοι είναι οι ήρωες κ.λπ., ή -ακόμα βασικότερο- πού διάολο το άφησα για να το ξαναρχίσω, αν υποθέσουμε ότι έχω μια αμυδρή έστω ανάμνηση της ίδιας του της ύπαρξης [1]). Τελευταία φορά που είχα το μυαλό να θυμάμαι ότι κάθε τότε παίζει η χι σειρά ήταν στα δεκατέσσερα; δεκαπέντε μου; - τότε, τέλος πάντων, που έπαιζε στην κρατική τηλεόραση η μεταφορά της Χαμένης Άνοιξης του Τσίρκα [2], σειρά που στη συνέχεια πίστεψα ότι δεν υπήρξε παρά μόνο στη φαντασία μου, αφού δεν έχω γνωρίσει κατά τον πολυτάραχο βίο μου ούτε έναν άνθρωπο που να την έβλεπε ή, έστω, να θυμάται την ύπαρξή της, αλλά ευτυχώς το ίντερνετ θυμάται τα πάντα και μπορείτε να τη δείτε εδώ. [3]

Σε ευχαριστώ, ω ίντερνετ. Μόλις με γλίτωσες από τα έξοδα ψυχίατρου.

Τέλος πάντων ξεκίνησα να λέω για κάτι άλλο, και κατά τη συνήθειά μου για να κάνω τη διαδρομή Παγκράτι-Κολιάτσου αντί να πάρω το τρόλεϊ, ανέβηκα αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη, επέστρεψα οδικώς στην Αθήνα και τώρα βρίσκομαι κάπου στην Εκάλη με έναν ελαφρύ πονοκέφαλο και χωρίς να θυμάμαι τι ακριβώς ξεκίνησα να πω ιν δε φερστ πλέις (ούτε εσείς, είμαι σίγουρη, και σας κατανοώ), αλλά επειδή scripta manent θα φρεσκάρω τη μνήμη μου διαβάζοντας τις πρώτες γραμμές του ποστ. Λοιπόν, σας έλεγα για το 30 Rock που είναι από τις ελάχιστες σειρές στην καριέρα μου της τηλεθεάτριας που μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω παρακολουθήσει επεισόδιο το επεισόδιο (η άλλη είναι, πρόσφατα κι αυτή, το Black Books οπότε καταλαβαίνετε ότι για να γίνω συνεπής τηλεθεάτρια έπρεπε να έρθει το ίντερνετ). [4]

Ψυχή του 30 Rock είναι η Tina Fey, η οποία Tina Fey ισχυρίζεται ότι ψυχή του 30 Rock είναι ο Alec Baldwin, χωρίς τον οποίο η σειρά δεν θα υπήρχε γιατί απλούστατα δεν θα είχε εγκριθεί. Την Fey νομίζω στην Ελλάδα την έκαναν γνωστή δύο πράγματα που κατά βάθος είναι ένα: Το πρώτο (θα έπρεπε) να είναι αυτό που την έκανε διάσημη γενικώς (=εκτός Ελλάδας), δηλαδή η μίμηση της Sarah Palin στο Saturday Night Live τον καιρό των προεδρικών εκλογών του 2008 στις ΗΠΑ. Tο ότι έγινε διάσημη στον υπόλοιπο κόσμο έχοντας ελληνική καταγωγή μας έκανε να ασχοληθούμε μαζί της και εδώ στην Ελλάδα (ως γνωστόν, οι Έλληνες ψοφάμε για ελληνόπουλα που κάνουν καριέρα στα ξένα, και είμαστε κάπως ελαστικοί στο τι δεχόμαστε ως καριέρα στα ξένα, με τα ξένα να είναι βασικότερα από την καριέρα ιφ γιου γκετ μάι ντριφτ).

Palin & Palin

Πρέπει να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα. Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, λατρεύω την Tina Fey (θέλω να γίνω Tina Fey όταν μεγαλώσω). Τη θεωρώ ξεκαρδιστική και απολαυστικά νέρντι, κι όσο για τη σειρά, από κύκλο σε κύκλο μου φαίνεται όλο και καλύτερη, και κάθε λίγο και λιγάκι ουρλιάζω χάι φάιβινγκ ε μίλιον έιντζελς δίνοντας πέντε στο θεό, πράγμα που μόνο ο καλός μου μπορεί να εκτιμήσει - όλοι οι άλλοι νομίζουν ότι πάλι ληγμένα ήπια και είτε κάνουν την πάπια (Η κατάσταση της Μ. ολοένα και χειροτερεύει, ας δείξουμε λίγη κατανόηση, χου αρ γουί του τζατζ), είτε αναζητούν τον ζουρλομανδύα, είτε ψάχνουν την πλησιέστερη έξοδο. Τέλος πάντων, ο πιο απλός τρόπος να μου φτιάξεις το κέφι τους τελευταίους μήνες είναι να με στήσεις μπροστά στην οθόνη με παγωτό Chunky Monkey και να βάλεις το 30 Rock να παίζει. (Μετά από αυτή τη δημόσια κατάθεση ψυχής, περιμένω αύριο να βρω στην πόρτα μου τουλάχιστον εφτά ψυγειάκια τιγκαρισμένα στο Chunky Monkey, δωρεά του φανταστρουμφικού μου κοινού. Κανονίστε να με απογοητεύσετε.)

High fiving a million angels

Οπότε καταλαβαίνετε τους λόγους που θέλησα να διαβάσω και το βιβλίο της, το Bossypants (ναι, από εδώ το πήγα, από εκεί το πήγα, πάλι σε βιβλίο κατέληξα, τι περιμένατε δηλαδή;), αν και γενικά δεν ψοφάω να διαβάζω σελεμπριτοεξομολογήσεις. Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε (έγραψε η Μ.  και το καλό της γούστο αυτοκτόνησε), το να γίνεις διάσημος για οτιδήποτε (για το σκάλισμα της μύτης σου, ας πούμε) σου δίνει αυτομάτως το δικαίωμα να κοτσάρεις την υπογραφή και τη φάτσα σου φαρδιά-πλατιά σ’ ένα βιβλίο για τη ζωή σου (λες και η φήμη σου την κάνει αυτομάτως ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα), συχνά χωρίς να έχεις γράψει ούτε λέξη του (στο κάτω-κάτω, σιγά μην κάτσεις ν’ ασχοληθείς, ολόκληρο σελέμπριτι - τι διάολο τους έχουμε τους γκοστ ράιτερς;). Νοτ μάι αϊντία οβ ε μπουκ, στην προκειμένη περίπτωση όμως μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα και αξιόλογη τύπα (αυτή που θα γίνω όταν μεγαλώσω, γιέι!), οπότε το επόμενο βήμα ήταν η παραγγελία στο άμαζον.

Αφού πρώτα ήπια δεκαεφτά σφηνάκια λιμοντσέλο για να ξεπεράσω το αίσχος του εξωφύλλου. ΜΑΪ ΑΪΖ! ΔΕΪ ΜΠΕΡΝ! Ον ε τόταλι ανριλέιτεντ νόουτ, κάτι πρέπει να κάνω με τις παρενθέσεις, η κατάστασή μου διαρκώς χειροτερεύει.

Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα κι ευχάριστα κι έχει -αναμενόμενα- πολλές αστείες στιγμές (διαθέτει μέχρι και ξεκαρδιστική αναφορά στον David Foster Wallace). Η Fey δεν φοβάται τον αυτοσαρκασμό, πράγμα που την κάνει αξιολάτρευτη: είτε μιλά για την πρώτη της περίοδο, είτε δίνει συμβουλές για επιτυχημένες φωτογραφίσεις (όπου όλα τα ρούχα είναι αρκετά νούμερα μικρότερα και για να χωρέσεις μέσα τους επιστρατεύονται ηρωικές βοηθοί και μπόλικες παραμάνες), είτε μιλά για τις αποτυχημένες προσπάθειες να θηλάσει το παιδί της, είτε γυρνά στον όλο ντόρο περί Palin, σου δίνει την αίσθηση ότι ξέρει ακριβώς ποια είναι και δεν προσπαθεί να σου πασάρει την ατομάρα της για κάτι άλλο. Αυτή η διάθεση αυτοσαρκασμού δεν νομίζω να ξαφνιάζει κανέναν - είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και στη σειρά. (Ο διάλογος της σειράς με το βιβλίο μερικές φορές είναι πολύ ενδιαφέρων - με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς πέρασε στο 30 Rock η πλήρης αδυναμία της Fey να διαπραγματευτεί με τη νταντά του παιδιού της: ο Jack Donaghy, ο χαρακτήρας του Baldwin στη σειρά, αδίστακτος διαπραγματευτής και γα-μά-τος στο χειρισμό κάθε αθώου που υπάρχει γύρω του, βρίσκει το δάσκαλό του στο πρόσωπο της νταντάς της κόρης του.)

Η Fey αναφέρει τη συγκεκριμένη φωτογράφιση ως αγαπημένη της, τόσο ως προς το κόνσεπτ, όσο και ως προς την επιτυχή χρήση του Photoshop. 

Αν υπάρχει ένα πρόβλημα στο βιβλίο, είναι ότι ανακατεύει ένα σωρό πράγματα: την προσπάθεια της Fey να κάνει καριέρα ως γυναίκα σε ένα χώρο όπου οι γυναίκες γίνονται αποδεκτές μόνο αν ακολουθούν πολύ συγκεκριμένα πρότυπα· την προσπάθεια να συνδυάσει καριέρα και μητρότητα· το δύσκολο ξεκίνημά της από το αυτοσχεδιαστικό θέατρο, την εμπειρία από το SNL και την γέννηση του 30 Rock· αναμνήσεις από την εποχή που ήταν υπέρβαρη και αναμνήσεις από την εποχή που ήταν κοκαλιάρα· αναμνήσεις από την οικογένειά της, από τα φοιτητικά της χρόνια, στιγμιότυπα από τον έγγαμο βίο και τον μήνα του μέλιτος - όλα αυτά, θέλω να πω, προφανώς είναι η Tina Fey, όμως στο τέλος μοιάζει να έχει μιλήσει για όλα και για τίποτα. Έχω την αίσθηση ότι το memoir, αν κάπου διαχωρίζεται από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως αυτοβιογραφία, είναι ακριβώς στην εστίασή του· η έμφασή του δεν είναι στη ζωή του συγγραφέα του συνολικά, αλλά σε ορισμένες πτυχές της ή σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημά της (παράδειγμα: το Lonely της Emily White για το οποίο έγραφα εδώ, που εξετάζει τη «συμβίωση» της White με τη μοναξιά ως κλινική κατάσταση), κι από αυτή την άποψη το Bossypants μοιάζει λίγο ανοικονόμητο και σκόρπιο (λιγότερο ανοικονόμητο και σκόρπιο απ’ αυτό το ποστ, πάντως ανοικονόμητο και σκόρπιο). Θα προτιμούσα, δηλαδή, να είχε μιλήσει για λιγότερα πράγματα, αλλά πιο διεξοδικά, αντί να προσπαθήσει να χωρέσει λίγο απ’ όλα (ιδίως επειδή είναι εμφανές ότι και ενδιαφέροντα πράγματα να πει έχει, και τον τρόπο να τα πει). Αλλά, νταξ, παίζει και να το υπεραναλύω (όσο πατάει ο ελέφαντας). 

[1] Ναι, ξέρω, στη βιβλιοθήκη. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες όμως, το 50% των βιβλίων μου, λόγω ανεπάρκειας βιβλιοθηκών στα ανάκτορά μου των 29 τετραγωνικών, βρισκόταν σκόρπιο στα πατώματα, στο γραφείο, στο τραπέζι της κουζίνας. Άλλα αγνοούμενα βιβλία βρέθηκαν πεσμένα κάτω από το κρεβάτι [α]. Άλλα αγνοούμενα βιβλία αγνοούνται μέχρι σήμερα. Όταν, επιτέλους, αγόρασα κι άλλες βιβλιοθήκες, το πρόβλημα δεν λύθηκε γιατί στο μεταξύ κέρδισα τον πολυπόθητο πρωταγωνιστικό ρόλο στο δραματικό ρόουντ μούβι Το Κορίτσι με το Σακβουαγιάζ, με αποτέλεσμα να μην ξέρω σε ποιο σπίτι είναι ποια βιβλία (ή σε ποιο σακβουαγιάζ). 

[α] Του ιλουστρέιτ μάι πόιντ φέρδερ, να μοιραστώ μαζί σας ότι στην προηγούμενη μετακόμιση (όταν είχα το 25% των βιβλίων που έχω τώρα), εντοπίσαμε βιβλία μέχρι και στα συρτάρια με τα εσώρουχα. Γιατί η λεπτομέρεια κάνει τον πρωταθλητή.
[2] Μη σας ξεγελά το τρομερά πειστικό διανοουμενίστικο προφίλ μου, για χάρη του Αντώνη Φραγκάκη την παρακολουθούσα στην αρχή. Μετά διάβασα και το βιβλίο. Τον έρωτα για τον Φραγκάκη τον ξεπέρασα. Το βιβλίο εξακολουθεί να είναι από τα αγαπημένα μου. Παναπεί ότι ακόμα και τα ταπεινά κίνητρα μπορούν να γίνουν θαυμαστοί υπηρέτες της διανόησης.
[3] Γαμώτι, θυμάμαι μέχρι και το τραγούδι των τίτλων. Εξηγήστε μου τώρα για ποιο λόγο θυμάμαι το τραγούδι των τίτλων μιας σειράς που έβλεπα στα παιδικάτα μου (αφού πρώτα συνέλθετε από τη λιποθυμία που σας προκάλεσε η λέξη παιδικάτα, κι αφού προσπεράσετε το τουλάχιστον αξιοπερίεργο γεγονός ότι στα παιδικάτα μου έβλεπα τη συγκεκριμένη σειρά) ενώ δεν θυμάμαι τι έφαγα χθες, τι συνεννοηθήκαμε με τον χι, ποια βιβλία διάβασα μέσα στη χρονιά, αν έχω πληρώσει ή όχι το νοίκι μου και τι δουλειές έχω να κάνω μέσα στη βδομάδα. 
[4] Έχω την εντύπωση ότι το 30 Rock το πρόβαλλε το Alter μέσα στη χρονιά αλλά τέλος πάντων οι εντυπώσεις μου ελέγχονται, και βαριέμαι να είμαι αυτή που θα τις ελέγξει.